Kerbela’da Ağlayan İki Genç

Seyf bin Haris ve Malik bin Seri amcaoğlu idi. Kufe’den gelerek Hz. Hüseyin (a.s)’ın ordusuna katılmışlardı.

Yağmur

Bu iki amcaoğlu düşman ordusunun çokluğu karşısında ağlayarak Hz. Hüseyin (a.s)’un huzuruna vardılar. Hz. Hüseyin (a.s) onların ağlamalarını görünce şöyle buyurdu:

Ey kardeşimin oğulları niçin ağlıyorsunuz? Allah’a and olsun ki, ümid ediyorum bir saatten sonra (cennete girmekte) gözünüz aydın olup mutlu olacaksınız.

O iki genç şöyle dediler:

Ey Resulullah (s.a.v)’in torunu! Allah bizi sana feda etsin. Vallahi biz kendimize ağlamıyoruz, sana ağlıyoruz. Çünkü düşmanın sizi sardığını ve sizi savunmak için bu canımızı feda etmekten başka bir şey yapmaya gücümüz olmadığını görüyoruz.

İmam (a.s) bu durum karşısında şöyle buyurdu:

Allah-u Teala, sizi hakkımdaki bu duygunuz ve yardımınız karşısında muttakilerin en güzel mükafatıyla mükafatlandırsın.

Bu sırada o iki genç savaş meydanına doğru yöneldi.

Meydana giderken birbirleriyle yarışıyorlardı; bazen de çadırlara doğru dönüp yüksek bir sesle, “Essalam-u Aleyke yebne Resulullah” diyerek vedalaşıyorlardı.

İmam (a.s) ceplarında “Aleykümesselam ve rahmetullah-i ve berekatuh” buyuruyordu.

Bu iki genç savaşa girip savaşta birbirlerini himaye ediyorlardı; onlardan biri düşmanın muhasarasında kaldığı zaman diğeri onun yardımına koşuyordu ve düşman safını yarıp onu kurtarıyordu.

Nihayet onlar da şehadete kavuştular.

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Yorum Yaz

Yukarı Çık